De Grieken moeten en zullen op de knieën

Ewald Engelen Merkels ongeduld met Griekenland komt voort uit haar wens Syriza totaal te vernederen, ziet columnist Ewald Engelen. In de hoop dat de Spaanse kiezers het dan wel uit hun hoofd zullen laten om straks op het even progressief-populistische Podemos te stemmen.

Ook als gecertificeerde crisisjunk ben ik al lang het overzicht kwijt in de almaar voortdurende Griekse schuldensage. Te veel Uren U, te veel deadlines, te veel één­voor­twaalf­-momenten. Iedere nieuwe tranche, iedere nieuwe afbetaling, ieder nieuw overleg levert nu al vijf jaar lang apocalyptische taferelen op. Trekken de Noord­europese crediteuren nu eindelijk de stekker eruit? Houden de Griekse debiteuren nou eindelijk de eer aan zichzelf? Of dreigt dan de grote kladderadatsj?

Steeds bleek toch een halfbakken compromis mogelijk, bleek de Griekse overheid toch de vereiste miljoenen bij elkaar te kunnen schrapen, bleek Merkel uiteindelijk toch inschikkelijker dan Schäuble had voorgespiegeld, en bleek er toch een nieuwe hervormings­agenda met de Grieken te kunnen worden afgesproken.

Schrille toon

Met de verkiezingsoverwinning van Syriza begin dit jaar is dit kip­penspel echter in een beduidend schrillere toonsoort komen te staan. Over werkelijk iedere komma, iedere procentpunt, elke hervorming wordt nu gestreden als ging het om een stra­tegisch kruispunt in een stadsguerrilla op leven en dood. En dus wordt de publieke opinie nu al zes maanden bespeeld met voorstellen en tegen­voorstellen die gaan over primaire begrotingsoverschotten van één procent in 2015, twee procent in 2016, drie procent in 2017, 3,5 procent in 2018, en meer van dat soort flauwekul. Alsof politici in de volatiele wereld van vandaag überhaupt in staat zijn het schip van staat op zo’n precieze koers te houden.

Het punt is dat de bereidheid van de kant van Merkel en de haren om Griekenland opnieuw, voor het oog van de wereld, tegemoet te komen tot op het nulpunt is gedaald. Sterker, als je het onderhandelingsspel van de laat­ste zes maanden ook maar een beetje hebt gevolgd, weet je dat het al lang niet meer gaat over de houdbaarheid van de Griekse schuld, het primaire overschot op de Griekse begroting, de Griekse pensioengerechtigde leeftijd, het Griekse minimumloon, de privatisering van Piraeus, Griekse arbeids­markthervormingen of zelfs maar het lidmaatschap van Griekenland van de eurozone.

Totale vernedering van de Griekse populisten is sinds januari het onuit­gesproken doel

Totale vernedering van de Griekse populisten is sinds januari het onuit­gesproken doel. Syriza moet en zal op de knieën. De ruggengraat moet wor­den gebroken. En dat heeft niets met Griekenland te maken – hinderlijke kiezelsteen in de hiel van de europese schoen – maar alles met Spanje, de vierde grootste economie van de eurozone, waar zo’n zelfde progressief-populistische beweging op het punt staat de middenpartijen weg te vagen.

Lees verder http://www.ftm.nl/column/de-grieken-moeten-en-zullen-op-de-knieen/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *