Verpleeghuizen weren steeds vaker bezoek: ‘Mijn man vraagt elke dag waar ik ben’

Steeds meer verpleeghuizen sluiten hun deuren voor bezoek, uit angst voor coronabesmettingen. Van een algehele sluiting is echter nog geen sprake. Donderdag overlegt branchevereniging Actiz met onder meer de GGD en het ministerie van Volksgezondheid over duidelijke richtlijnen.

Beeld ANP
In Brabant gingen de verpleeghuizen al eerder op slot voor bezoekers. In het oosten van het land, rond Leiden en ook in Limburg geldt vaak hetzelfde. Elders in het land maken verpleeghuizen hun eigen afweging. Ook heeft een deel van de verpleeghuizen al hun vrijwilligers naar huis gestuurd. Dat leidde soms tot wrijving. ‘Maar meestal tonen die begrip dat dergelijke maatregelen worden genomen in het belang van de veiligheid van de bewoners en het personeel’, zegt een woordvoerder.

Er wonen ongeveer 100 duizend bewoners in verpleeghuizen en aanverwante voorzieningen. Door het beleid waarbij ouderen zo lang mogelijk thuis moeten blijven wonen, komen mensen alleen nog in een dergelijke instelling terecht als zij 24 uur per dag zorg nodig hebben. Dit betekent dat ze meestal aan dementie lijden in een vergevorderd stadium, of zeer ernstige fysieke gezondheidsproblemen hebben. Zij zijn dus uiterst kwetsbaar.

Voor het personeel in de verpleeghuizen is het aanpoten. Zij proberen met creatieve maatregelen het contact van de bewoners met hun naasten in stand te houden, bijvoorbeeld met beeldbellen. Maar vooral voor bewoners met vergevorderde dementie is dergelijk contact soms onmogelijk.

Begrip
Het besluit om bezoek te weren is zeer ingrijpend voor naasten van de bewoners van verpleeghuizen. Dit merkt bijvoorbeeld Betty Krook (71), die haar man Hans in het verpleeghuis voorlopig niet mag bezoeken.

‘Waar is Betty’, vraagt haar man Hans, 79 jaar oud, elke ochtend aan de medewerkers van het verpleeghuis Daelhoven in Soest. ‘Ik was daar zo’n beetje elke dag, sinds hij er twee jaar geleden is gaan wonen. Ik geef de bewoners wat te drinken, ik kook er geregeld, ben er thuis. Maar ik mag hem niet meer bezoeken, sinds zondag. Vanwege de angst voor besmetting met het coronavirus van de kwetsbare bewoners worden bezoekers geweerd. En dat bezoekverbod kan nog lang duren, besef ik, gezien de Nederlandse aanpak van het virus.’

Natuurlijk is ze bezorgd dat haar man besmet raakt. ‘Ik heb er voorlopig geen grip op hoe het gaat lopen. Maar ik heb wel begrip voor de manier waarop Nederland het virus wil aanpakken. Dat we nog wel een beetje de deur uit mogen, dat het gefaseerd gaat. Ook al duurt dat dan langer.’

Ze heeft begrip voor het bezoekverbod. ‘Het is ter bescherming van de kwetsbare bewoners. Maar het is heftig dat je je geliefde niet meer kunt zien, ik heb wel even een traantje gelaten. Als ik daar binnenkom, zegt mijn man vaak: ‘O wat fijn dat je er bent, je bent zo lief.’ Bellen kunnen we niet, gezien zijn dementie. Gelukkig houden de medewerkers me op de hoogte over hoe het met hem gaat. Zij hebben het ook veel zwaarder, nu de mantelzorgers ze niet meer kunnen bijstaan.’